Algemene Vereniging van Reserve Militairen (AVRM)

Verslag AVRM Long Distance Patrol 2012, Team Tango

Dag 1
Les Cabannes – L’Etange de Riéte
Afstand : 11km, stijgen : 553mtr, dalen : 0 mtr

« Glory, glory what a hell of a way to die…. »
Na een intensieve trainingsperiode, diverse bepakkingoverwegingen en een reis van 25 uur begon team Tango: 6 man en 3 vrouw sterk aan de 8 daagse tocht die vóór ons lag. Om 16:30 stapten we uit de trein en hingen we de 25kg wegende rugzakken om en begonnen we aan etappe nummer 1. De tocht ging direct 11 km bergop. Na de eerste 2 haarspeldbochten waren we Les Cabannes al uit en liepen we door de mooie natuur van Zuid Frankrijk. Ons gestel moest merkbaar wennen aan de bepakking en het steile wegdek. Na 3ó uur klimmen haalden we het kamp aan de enorme stuw van L’Etange de Riéte. We hadden nog een uurtje licht en na een warme hap was het tijd om te gaan slapen onder de heldere sterrenhemel.

Dag 2
L’Etange de Riéte – La Baladosa (Andorra)
Afstand: 23km, stijgen : 1167 mtr, dalen : 300mtr

Vandaag begon net als gisteren met een strak blauwe lucht. Bij het eerste daglicht begonnen we aan de eerste echte zware dag. De eerste 6 km ging over de verharde weg. Door vele haarspeldbochten kwamen we rond koffietijd, 10:00uur aan bij het volgende stuwmeer. Na een minuut of 10 verscheen er een Nederlandse camper op de parkeerplaats. Voor we het wisten bood het echtpaar ons aan de waterzakken op te toppen, wat een welkome verrassing was dat. Na de koffie ging de tocht verder en veranderde de verharde weg in een onverhard pad en rond lunchtijd wisten we een hoogte van 1700mtr te bereiken. Uitgeteld begonnen we aan onze welverdiende pauze. De sfeer was opperbest , na de lunch had iedereen weer energie voor het 2de deel van de dag. Onderweg gaf Veronique nog even een demonstratie veldfles vullen in de beek, het leverde haar bijna een geheel nat pak op. We hadden veel lol ondanks deze zware klim. Een zwaar steil stuk volgde met een minipaadje waarbij er voetje voor voetje geklommen werd. Halverwege de middag vlak voor de grens met Andorra, begon het flink te waaien en hadden we moeite om met de zware rugzak overeind te blijven. Na nog een stuk van 500 mtr, vol met mansgrote rotsblokken, bereikten we rond 15:30 uur de top en tevens de grens met Andorra: Port de la Fontargente op 2262 mtr. De afdaling ging direct een paradijselijk dal in. Met onderweg mooie stroompjes, paarden die gezellig staan te klingelen en te grazen. En wat is het heerlijk om na 7 uur klimmen even ander soortige bewegingen te maken. Helaas was dat lekkere gevoel van korte duur want na een half uurtje dalen begonnen de voeten zwaar te protesteren. Tegen half zes zat het team fysiek in het spreekwoordelijke gaatje maar was het einddoel in zicht: la Baladosa een klein plaatsje onder aan de berg. Onze organisatie kanjers stonden beneden klaar met een biertje en een banaan voor het hele team, wat een helden. We waren blij met dit culinaire onthaal en lieten het ons goed smaken. Na een uurtje werd aan kant van de weg een kampje gebouwd en op aanwijzing van de plaatselijke bevolking konden we onze watervoorraad weer optoppen bij een boerderij.

Dag 3
la Baladosa – El Serrat (refuge de Borda de Sorteny)
Afstand: 19km, stijgen 813mtr, dalen 735mtr

Na een nacht met een enorme onweersbui, het was meer licht dan donker in de tent (!), twee mensen hadden midden in de nacht hun vege lijf en spullen moeten redden in het noodweer wat over was getrokken. ‘S morgens gingen we op pad met lichte regen. Na 5 km proberen moesten twee mensen opgeven met fysieke problemen. Met z’n zevenen gingen we verder wat in het begin wel even wennen was. Gelukkig brak de zon door en konden we aan de echte klim beginnen. Tijdens de lunch zaten we op 2134 mtr dus we hadden nog een stukje te gaan, we moesten immers over ruim 2700 mtr vandaag! Na de lunch ging het pad übersteil omhoog.Na elke 20 passen hingen we voorover op onze stokken ivm de hoogte en de steilheid. Iedereen had het zwaar maar de top kwam in zicht. Na 8 uur klimmen stond we om 15:30 uur eindelijk op de top: de Collada dels Meners op 2713mtr. De rugzakken gingen af en we vierden onze prestatie met het team. We namen het er even van en zaten 30 min lang euforisch op de top te genieten van het overweldigende landschap om ons heen. En wat is er dan mooier als je merkt dat je 5 streepjes bereik hebt met je GSM? De ervaringen werden direct gedeeld met het thuisfront. Moe maar vol goede moed werd de afdaling ingezet die lang duurde. Zeker als na een half uur je voetzolen weer compleet in de fik lijken te staan, maar het uitzicht maakte weer veel goed. We zagen een kudde gemzen lopen en het dal was weer adembenemend mooi maar toch weer 2 anders dan de dag ervoor. Tegen zes uur kwamen we aan bij de hut die we voor vandaag in het vizier hadden, helemaal voor ons alleen, compleet met openhaard, bomenzaag, waterbak met vers bergwater en prima stapelbedden. Moe en voldaan genoten we van de luxe van deze eenvoud. Het was een goede plek om de rugzak nog eens kritisch door te lopen op teveelheden aan voedsel. Het resulteerde in een klein Albert Heijn-schapje aan spullen die we achterlieten voor de volgende wandelaars….

Dag 4
el Serrat (refuge de Borda de Sorteny) – L’etange de Soulcem
Afstand: 16km, stijgen 1009 mtr, dalen 1092 mtr

Een bed doet je goed, dat merkten we de volgende dag. De ijzeren stapelbedden hadden gezorgd voor een goede nachtrust. Vandaag aan het einde van de dag zullen we op het volgende punt team Echo ontmoeten en zijn we halverwege onze tocht. Na het ontbijtritueel (de één eet crackers, de ander een soort Brinta met bosvruchten, de ander weer een bordje pasta) gingen we op pad. Na een km of 8 dalen en klimmen, deels verhard en deels onverhard, stonden we bij de skilift van Creussans. Boven ons rees de grens Andorra-Frankrijk weer uit, waardoor we vandaag weer naar 2709 mtr moesten klimmen. De mensen die we tegen kwamen en zagen dat we dit lopend gingen doen met die grote rugzakken schudden meewaardig hun hoofd. Wat een domme Hollanders zullen ze wel gedacht hebben. Na een uurtje steil omhoog namen we lunchpauze op de groene skipiste. Aan een vochtige wand waar water naar beneden siepelde vulden we onze waterflessen. Om 13:30 uur bereikten we de top, de port de Caraussans. We leken er steeds beter in te worden! Appeltje eitje vonden we, dat kon wel een extra rust van 30min kosten vonden we, wat zaten we lekker in de zon daarboven…… FOUT! Met nog zo’n 5 km te gaan rekende we ons veel te rijk. De afdaling die we moesten maken stond in schril contrast tot de makkelijke klim die we hadden gehad. Door het onbegaanbare terrein en de steilheid van het pad; vol rotsblokken en je moest voetje voor voetje omlaag, we deden over 1,5 km 3ó uur! Kapot kwamen we beneden maar mentaal zat het helemaal goed met team Tango. Marco had Jan onderweg een wisselbokaal gegeven (een leisteen van 2,5 kg) en die werd vrolijk doorgegeven aan elkaar. Luid zingend “Glory, glory what a hell of a way to die…..!” kwamen we tegen 18:00 uur het kamp binnen waar team Echo en de organisatie ons zat op wachten.

Dag 5
L’Etange de Soulcem –Auzat
Afstand: 16km, stijgen: 0 mtr, dalen 867mtr

Na een stormachtige nacht waaiden we om 6:15 uur bijna uit onze tent. Buiten was het erg mistig in dit tochtgat. Omdat we aan het einde van een verharde en doodlopende weg zaten besloten we zo snel mogelijk in het donker te vertrekken en lager in het dal te gaan ontbijten. Na enkele minuten kwam de regen met bakken over ons heen. Boven ons in de bergen hing een dichte mist, van de weg af gaan de bergen in was geen optie. Bij het ontbijt, op een picknickplaats aan de weg, hielden we teamberaad. We besloten 15km door te dalen over de verharde weg naar het plaatsje Auzat waar we mogelijk konden schuilen en eten in de loop van de dag. Een stel jagers die we troffen op deze plek vertelde dat het vandaag en morgen slecht weer zou blijven en dat het mogelijk zelfs zou sneeuwen boven 2000mtr! Ook vroegen ze waar we vandaan kwamen en toen we vertelden dat we de dag ervoor de Col de Caraussans hadden overgestoken dwong dat respect af. Na 15km dalen kwamen we rond 12:00 uur aan in Auzat. Midden in het dorp spraken we de eerste de beste passant aan: het bleek de burgermeester te zijn. De taken werden verdeeld: Carla ging mee om 7 borden eten te regelen en Jan ging mee voor het onderdak. Na een uur konden we eten in het plaatselijke café en daarna konden we slapen bij de plaatselijke manege in een leegstaande vakantiewoning voor 12 personen. Omdat we doorweekt waren was dit een prima vooruitzicht. In de plaatselijke kroeg werden we hartelijk ontvangen. Onder het mom van: “du pain, du vin, du lapin” kreeg we een heerlijk dagmenu voorgeschoteld met Franse lekkernijen, inclusief konijn en wijn. Na het eten werden we door 2 medewerkers van de gemeente teruggebracht naar de manege waar we ’s morgens al langs waren gelopen. We troffen een prachtig chaletje aan en deden ons de rest van de dag tegoed aan de douche, een eigen bed en een heerlijke stoel voor jezelf. De buurvrouw trakteerde ons, tegen een kleine vergoeding, op pizza, geitenkaas, een fles drinken en een krop sla. We hebben er iets moois van gebrouwen…..

Dag 6
Auzat- Genat (Abri pastoral de stMartin)
Afstand: 23km, stijgen: 444mtr, dalen: 426mtr

Tegen alle verwachtingen in was het stralend weer toen we startten om 7:30 uur. De dag ervoor hadden we een nieuwe route bepaald voor de komende dagen met het oog op het slechte weer. Inmiddels waren we het hooggebergte uit en zouden de komende dagen nog tot maximaal 1400 mtr hoeven te klimmen. Dat was maar goed ook want toen we eenmaal Auzat voorbij waren en achterom keken vielen we bijna om van verbazing. De massieven op het einde van het dal die wij op dag 4 bedwongen hadden zagen …… wit van de sneeuw! Er lag tussen de 2000 en 2700mtr een flinke laag sneeuw in de verte. Het leverde spectaculaire foto’s op en die ochtend bleven we menigmaal stilstaan om te genieten van het mooie uitzicht op de besneeuwde bergen kilometers terug op onze route. Ondertussen moesten we toch wel weer pittig klimmen vandaag, niet hoog maar wel steil en sinds enige tijd weer eens dóór het bos ipv boven de boomgrens. Onderweg werden we getrakteerd op pittoreske, bijna middeleeuwse, bergdorpjes en een kudde schaapjes. Tijdens de lunch in het dorpje Lapége troffen we een oude Fransman die geobsedeerd leek door Luz, of “la Brunette” zoals hij haar noemde. Hij liep vervolgens na de lunch de hele klim met ons mee omhoog en sneed onderweg voor Marco een wandelstok uit een wilgentak. We hadden een hoop lol om die rare Fransman en binnen een half uur stonden we op de top van 1226 mtr. Na onze eerdere klimervaringen was dit uiteraard een peulenschil. De afdaling ging de Fransman niet met ons aan, dus we navigeerden onszelf naar beneden. Beneden aangekomen moesten we nog enkele 3 kilometers over de verharde weg. Vlak voor het eindpunt topten we op het dorpspleintje van Genat onze watervoorraad nog even op. Naar goed gebruik heeft elk bergdorpje in het centrum: een kerkje, een gemeentehuis, een stroompje drinkwater, een wasplaats en een telefooncel. Soms is er ook een openbaar toilet of zelfs een openbare douche. Anderhalve km verder uit het dorp vonden we een mooie plek om te overnachten, een veld met lage varens aan de rand van het bos. Om 15:00 zette we ons kamp op. Het werd een mooie avond. Er werd besloten dat twee mensen in het 1km verderop liggende stadje Tarascon-sur-Ariege wat boodschappen gingen doen (b.v. een broodje franse kaas). Na 3 uur zagen we ze pas weer terug: ze hadden dik 400 mtr steil moeten dalen en op de terugweg weer moeten klimmen! Als helden werden ze onthaald met zoveel lekkers en zo’n barre tocht. Met een kampvuurtje erbij zaten we nog lekker te kletsen en onder het roepende geluid van uilen vielen we in slaap.

Dag 7
Genat (Abri pastoral de st Martin)- Prayols
Afstand: 13km, stijgen: 127mtr, dalen: 324mtr

Dat het einde van de LDP nadert konden we ’s morgens goed merken. De rugzakken werden aanzienlijk lichter. Vol goede moed begonnen we aan de lastige afdaling die de dag ervoor al verkent was ivm het eerder vermeld culinair doel. Het viel niet mee maar we kwamen weer als team beneden. De sfeer was nog steeds prima in team Tango! Voor het eerst dronken we koffie bij een cafeetje in het plaatsje Arignac. Na enige tijd klonk een luide bel waarna over het dorp door een luidspreker de aankondiging werd gedaan dat de volgende dag de schoorsteenveger in het dorp zou zijn. Opgave moest geschieden op het gemeentehuis. Er werden natuurlijk gelijk een hoop flauwe grappen gemaakt en de Franse cafébaas genoot van die rare Hollanders. Na de koffie ging het even langs de weg om vervolgens weer het bos in te gaan. Langs een sprookjesachtige route kwamen we aan in het plaatsje Amplaing. De route glooide mooi omhoog en omlaag en was prima te doen. Om 12:00 zaten we heerlijk in de zon op een veldje aan de lunch, toen de organisatie ons opzocht. Ze hadden wat versnaperingen mee die gewild werden ontvangen. Een uurtje na de lunch bereikten we onze laatste overnachtingsplek aan de rand van het dorpje Payols. Terwijl er kennis gemaakt werd met de plaatselijke burgervader gingen twee mensen op zoek naar de buurtsuper. 3 km verderop werd deze gevonden en hebben we zowaar een borreluurtje gehouden aan een picknicktafel die we hadden geconfisqueerd. ’s Avonds genoten we voor de laatste keer van een fijn kampvuur. Die nacht kropen we voor de laatste keer in onze tentjes en met geluiden van een snelweg in de verte en een blaffende hond merkten we dat we terug waren in de bewoonde wereld.

Dag 8
Prayols- Foix
Afstand: 5km, stijgen: 0 mtr, dalen: 118mtr

Na het opstaan gingen we op pad voor de laatste 5 km. Op het station van Foix, waar we om 11:00 moesten zijn en zouden we team Echo treffen. We waren erg benieuwd hoe het hen de rest van de route was vergaan. Onderweg was er nog tijd voor koffie en verse croissants van de plaatselijke Boulangerie. In de trein troffen we het gehele team Echo en al snel werden alle ervaringen gedeeld. Op het station van Toulouse stond de organisatie ons al op te wachten. We hadden het gehaald! Beide teams waren blij en ook de organisatie was blij dat iedereen weer heelhuids gefinisht was. Vlak bij het station was door de organisatie een eenvoudig maar goed hotel voor ons geregeld en tevreden maakten we gebruik van de heerlijke douche. Na een week konden we een schoon gevechtspak aantrekken en begon het middagprogramma. We werden hartelijk ontvangen door een majoor van de plaatselijke reservisten en kregen een rondleiding op de kazerne van de luchtmobiele brigade van Toulouse waar een open dag gaande was. In de stromende regen gingen we eind van de middag terug richting de stad om rond 18:00 uur ontvangen te worden op het prachtige gemeentehuis van Toulouse. Daar was een ontvangst georganiseerd met de Nederlandse consul en de locoburgemeester. Het werd een leuk samenzijn waarbij de waardering naar elkaar werd uitgesproken voor de geleverde prestatie maar vooral ook voor de AVRM organisatie die dit allemaal mogelijk hadden gemaakt. De voorbereidingen en contacten achter de schermen die ons dit mogelijk hebben gemaakt werden gememoreerd. Dat zijn zaken waar je in de bergen allemaal niet aan denkt maar die wel nodig waren om ons deze prestatie te laten leveren. Namens de Tango groep willen we daarom nogmaals de gehele AVRM organisatie bedanken die deze week tot een succes maakte!

Namens team Tango,
Sgt Carla Broers.