Koninklijke Landmacht (KL)

Insjallah

Insjallah is een Arabische term die zoveel betekent als ‘bij Gods wil’. De term wordt binnen de islam veel gebruikt en daarom ook door veel Afghanen. Het wordt uitgesproken bijvoorbeeld bij een toekomstverwachting, maar ook wanneer men iets wenst, maar wat (mogelijk in eigen optiek) waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Binnen de Rooms Katholieke Kerk kent men ook een soortgelijke uitspraak: Deo volente.

Wie: sergeant der 1e klasse Ron
Wat: chief van het National Support Element in Kabul

Afghan Injured en Martyred Project
Op RSHQ wordt regelmatig een activiteit georganiseerd voor goede doelen. Kortgeleden is het Afghan Injured and Martyred Project (AIM Project) van start gegaan. Ik doe daaraan mee. Tegen betaling van 30 dollar moet je, zonder tijdslimiet, de afstand van Helmand tot Kabul afleggen. Dit is 290,56 mijl, omgerekend een kleine 465 kilometer. Dit mag je doen door hardlopen, roeien of fietsen. Als beloning krijg je een t-shirt waarop staat dat je hebt meegedaan en het logo van het AIM Project.

Het team van het AIM-project. (Foto: Ministerie van Defensie)

De opbrengst van de actie wordt besteed aan Afghanen die gewond zijn geraakt tijdens strijd tegen de verschillende aanvallers in Afghanistan. Door bijvoorbeeld revalidatie of kunstledematen hebben deze mensen uitzicht op een toekomst. Insjallah dat ook deze mensen weer een normaal leven mogen gaan leiden.

Prisoners Of War/Missed In Action
Een ander doel waar laatst aandacht voor is gevraagd zijn de Prisoners Of War/Missed In Action (POW-MIA). Dit zijn militairen die gediend hebben, in dit geval, voor de Verenigde Staten en krijgsgevangen zijn gemaakt, of nooit meer iets van vernomen. Vanaf de Tweede Wereldoorlog zijn dat al ruim 82.000 soldaten die bijvoorbeeld in Irak, Noord Korea, Vietnam en Afghanistan zijn ingezet.

Om dit onder de aandacht te brengen werd er een loop georganiseerd waar 24 uur lang deelname verplicht was. Het maakte niet uit of het wandelen of hardlopen was, als er maar personen bezig waren. Dit kon de organisatie doen door gedurende het etmaal mensen op bepaalde tijden van start te laten gaan. Tegen betaling van 10 dollar was deelname gegarandeerd (het geld was bestemd voor de getroffen families en/of speuracties naar betrokkenen). Ook hier kregen de deelnemers na afloop een t-shirt met daarop het embleem van POW/MIA. Namens Nederland deed er 2 man mee van 00.00 tot 1.00 uur.

Herdenking slachtoffers in Kabul (Foto: Ministerie van Defensie)

Ceremonies
Met sportactiviteiten vraagt men vaak de aandacht voor zaken die nog steeds spelen. Met een ceremonie wordt echter vaak stilgestaan bij iets wat in het verleden gebeurde. Zo is er elke vrijdag een Redemption Ceremonial op het kamp waarbij de gevallenen van al de coalitiepartners binnen Resolute Support worden herdacht. 1 of meerdere legerpredikanten spreken dan bijvoorbeeld een wens uit of lezen vanuit de bijbel een passende passage voor. Vervolgens spreken zij hun zegen uit over al de aanwezigen en de militairen die elders in het land hun taak volbrengen.

De imam van de Afghan National Army (ANA) heeft ook spreektijd. Hij leest vaak een passage van een soera (hoofdstuk) uit de koran voor en blikt terug naar in het verleden behaalde successen van het Afghaanse leger en Resolute Support. Verder dankt hij de Resolute Support-partners voor hun inzet in Afghanistan. Als laatste wordt op de ceremonie de Last Post gespeeld voor al de gesneuvelden. Van ons als militairen wordt verwacht dat wij dan de eregroet uitbrengen.

Erehaag tijdens de ceremonie, Ron staat links vooraan (Foto: Ministerie van Defensie)

Herdenken
Op vrijdag 28 juli was er een bijzondere herdenkingsceremonie. Hierbij werden de omgekomen Nederlandse slachtoffers Jan van Twist en Bart van Boxtel, die in Kabul geplaatst waren, herdacht. Zij hebben op 26 juli 2006 door een helikopterongeluk het leven moeten laten. Als gastspreker was de Nederlandse geestelijk verzorger (GV’er) uitgenodigd. Tijdens de ceremonie hebben de Nederlandse militairen samen met de Nederlandse ambassadeur in Afghanistan en de Nederlandse civiele aannemers op het kamp een erehaag gevormd naar het monument waar de namen van Jan en Bart in gegraveerd staan. Bij het monument zelf stond een grote bloemenkrans.

Op 11 september werd stilgestaan bij de slachtoffers van 11 september 2001, toen 2 vliegtuigen de torens van het WTC invlogen. Het was een indrukwekkende vertoning waarbij een fier wapperende vlag van de Verenigde Staten werd gestreken. In de mast werd een nieuwe vlag gehesen, maar deze kwam halfstok te hangen. Hierin zit natuurlijk de symboliek verstopt dat de trotse VS enorm getroffen werd door de aanval.

De laatste vlag werd met een prachtige vertoning uitgevouwen voordat het aan de touwen werd vastgemaakt. Terwijl dit allemaal gebeurde werd live het Amerikaanse volkslied in canon gezongen. Als afsluiting hield de Amerikaanse ambassadeur een toespraak.

De ITAS-vluchten
ITAS staat voor Intra Theatre Airlift Service. Verschillende coalitiegenoten, zoals bijvoorbeeld Italië, Australië en de VS leveren vliegtuigen in een soort vliegtuigpool. Deze vliegtuigen worden gebruikt in het theater, dat wil zeggen het operatiegebied, en worden gebruikt voor het vervoer van goederen, materieel en/of personeel.

een vliegtuig van ITAS-vlucht (Foto: Ministerie van Defensie)

Wanneer er werkbezoek komt vanuit Mazar-e-Sharif (MeS), zoals de GV’er of de marechaussee die Kabul ook tot haar werkgebied heeft, zijn deze afhankelijk van de ITAS-vluchten. Deze vluchten worden geboekt door het reisbureau van het NSE op MeS. De heenreis naar Kabul verloopt altijd goed. Maar de terugreis is een heel ander verhaal. Kent u de mop van de GV’er die naar MeS vloog? Nee? Hij ging ook niet. Het is een flauwe grap die door de in Kabul geplaatste collega’s graag wordt gemaakt. Maar helaas is het wel de bittere waarheid. Insjallah. De terugkomst van de geestelijk verzorger in MeS is een week vertraagd omdat de vlucht niet meer Mazar-e-Sharif in zijn bestemmingsplan aandeed.

Ook de marechaussee heeft het aan den lijve moeten ondervinden: de eerst geboekte vlucht werd geannuleerd wat betekende dat er 3 dagen gewacht moest worden op de volgende. Deze vlucht ging wel door. Insjallah. Maar helaas niet in de ochtend maar pas in de nacht daarop. Tot overmaat van ramp moest het vliegtuig op een totaal andere locatie ook nog aan de grond worden gezet door motorproblemen en moest de adjudant in kwestie overstappen in een ander vliegtuig. Wat een reis van 50 minuten had kunnen zijn, werd er een van 3,5 uur. In het holst van de nacht.

Eigen wil
Voor sommige lezers zal de vlieger niet opgaan dat alles gebeurt met Gods wil. Voor de gelovigen onder u is dat wel degelijk zo. Hoe het ook zij, aan de instelling van de militairen zal het niet liggen. Met de can-do-mentaliteit en de opdracht die we meekrijgen hebben we ‘onze eigen wil’. Er komen tegenslagen op ons pad zoals het missen van een vliegtuig, of veel erger, het moeten verliezen van een collega. Maar ondanks alles, en ondanks (of met hulp van) insjallah, hebben wij de wil om Resolute Support te laten slagen!

Groeten uit Kabul,
Ron

28-09-2017 | Weblog Afghanistan | Defensie.nl