LONG DISTANCE PATROL 2014

Verslag LDP 2014 team LIMA:
“het enige vlakke stuk in Andorra is het stuk gras in het voetbalstadion”……

Dag 1 Envalira – Refugi de I’Illa 12 km, 900 mtr klimmen, 330 mtr dalen
Na een reis van 21 uur stonden we om 7:00 buiten: op 2000mtr! De rugzakken werden uit de bus gehaald en iedereen startte met in, en ompakken van de laatste zaken. Na de laatste briefing van Eeuwe gingen we om even voor achten van start. Direct konden we onverhard het bos betreden wat nog een paar honderd meter beschutting gaf. Het ging direct aardig steil omhoog en we klommen naar een skipiste een aantal honderd meter boven het dorp. De klim ging vrij vlot alhoewel direct de longen protesteerden. Vanuit het niets, koud starten op 2000mtr hoogte valt niet mee voor laaglanders als wij. Toch bereikte we rond tien uur een mooie koffieplek bij wat houtstapels langs de weg. Daarna gingen we verder omhoog waarbij we een aantal groepen Catelanen tegenkwamen die gezamenlijk aan het hiken waren met berggids en al. Men keek vreemd op van uniformen en grote rugzakken. Zoals Eeuwe ons al had verteld kennen de Andorezen geen leger dus uniformen zegt ze niets; ze moesten er niet veel van hebben. Veel gesproken werd er niet, en met een enkele “óla” moesten we het doen. De natuur werd steeds mooier. Uit het bereik van de skipistes klommen we geleidelijk maar gestaag naar ons belangrijkste doel voor die dag de Collada dels Pessons op 2810 mtr hoogte. Rond half een kwamen langs een van de mooie bergmeertjes en werd er gelunched in de frisse wind en in de zon. De klim bleef steil maar goed te doen en de top werd na de lunch vlot bereikt. Boven keken we uit over een vertrouwd maanlandschap uit met veel kale rotsen en losse stenen. De afdaling werd gemaakt en rond half vier kwamen we aan bij de eerste hut van deze week de Refugi de I’Illa. Aan een lieflijk meertje met eendjes en 2 koeien genoten we van onze eerste dag in de Bergen. Uit het bereik van alle mobiele apparatuur werden we die avond één met de bergen…..

Dag 2 Refugi de I’Illa – refugi de Claror 12 km, 450 mtr klimmen, 710 mtr dalen
’s morgens bleek dat het nog steeds wennen was voor onze lijven; leven boven de 2000mtr. We waren nog steeds snel buiten adem van de ijle lucht maar vandaag zouden we een redelijk glooiende etappe hebben. Al snel na vertrek betraden we een idyllisch gebied. De Duitse dame, die we bij onze hut gesproken hadden, had ons verteld dat het gebied net Canada in het klein was en eigenlijk nog mooier! Ze had niets teveel gezegd. Via hoge graslandjes met stroompjes, kleine bergmeertjes en koeien daalde we in een sprookjesachtige omgeving af naar het dal van Ingla. Volgens ons stramien werd om tien uur koffie gedaan. De een zet, mbv de brander, een bakkie, de ander drinkt iets uit de voorbereidde thermosfles, de ander houdt het bij water of sportdrank. De groep zat er monter bij het was goed toeven zo op de zondagochtend. Eeuwe had ons bij het vertrek verteld dat er dit weekend een jachtfeest was in de bergen en dat konden we horen doordat we af en toe een geweerschot hoorde in de verte. Na de koffie stegen we weer uit het dal omhoog naar een hut waar we wilde lunchen. Aldaar troffen we een Catelaanse familie die net een bok geschoten hadden en met de mannen op zoek waren naar het dier op een hoge berghelling. De vrouwen bakten ondertussen een lang stuk worst op een houtvuur. Met handen en voeten werd een “praatje” gemaakt en een van de mannen wees ons de hut die we voor deze dag in het verschiet hadden: we konden hem in de verte op de helling al zien liggen! Na lunchtijd trokken we verder, we moesten weer een flink stuk klimmen. Het feit dat we de hut al gezien hadden, motiveerde de groep om lekker door te lopen. Na een uurtje klimmen stonden we ineens aan de voet van een prachtig bergmeertje. Verscholen tussen dennenbomen en bergweides lag er een vlak meertje in de luwte, in de zon aan onze voeten. Het water was zo helder dat je de zandbodem kon zien, er leken wat forellen in te zwemmen. We keken elkaar aan en aarzelden geen minuut: wassen! De hele groep ging even te water, gewapend met zeep en shampoo en het friste heerlijk op. Uiteraard was het water lekker fris; we schatte zo’n 10 graden, maar deze kans lieten we niet ongebruikt voorbij gaan. Met een schoon lijf werd het laatste stuk van de tocht ingezet en al rond een uurtje of 4 bereikte we na een laatste steile klim de hut op een hoogte van 2280 mtr. In de hut vonden we een houtkachel en al snel was het er heerlijk warm.

Dag 3: Refugi de Claror – Col de Jou 23 km 600 mtr klimmen, 1730mtr dalen
Vroeg uit de veren en zoals elke dag gingen we om 8:00 op pad. We gingen direct steil omhoog en klommen 400 mtr in 3 km. We waren direct wakker. Toch merkte we dat het klimmen steeds beter ging. In de verte hadden we in de mistige ochtend mooi uitzicht op een herder en zijn kudde schapen. Al snel zaten we boven de boomgrens en betraden we een maanlandschap-achtige omgeving. Veel grind, gravel met steile afgronden en dmv een minipaadje plakte we tegen de bergwand. Eenmaal op de Pic Negre op 2644 mtr stonden we op de grens van Spanje en Andorra. Het zou nog een lange dag worden dus we gingen snel verder. Vanaf hier zouden we urenlang gaan dalen, het eerste deel over een brede gravelweg. Geen stukje was recht dus het was even wennen aan voor de voeten maar we konden wel lekker tempo maken. Na de koffie doken we het bos in. Na wat zoeken naar de route troffen we ineens een hoog hek aan met daarachter nóg een hoog hek van zo’n 6 mtr. Het zag eruit als een gevangenishek. Toen we nog eens goed keken zagen we wat het was: 3 enorme bruine beren staarde ons aan vanuit hun verblijf. We hadden veel lol om deze onverwachte ontmoeting. Via een groot outdoorpark daalde we verder en verder richting de bewoonde wereld. Een dicht bos hield ons uren bezig tot we eindelijk het dorpje Juberri bereikten. Via de dorpsweg liepen we achter elkaar naar een geschikte lunchplek even van de weg af achter een boeren schuur. Per telefoon maakte we contact met Eeuwe en Kees die met de organisatie-auto door het dal reden. Voor het eerst in 3 dagen zagen we elkaar weer. De mannen hadden vers water mee en wat fruit voor iedereen, het smaakte heerlijk. Na de lunch werd weer verder gedaald, de temperatuur in het dal was prima; rond de 18 graden en dus fijn weer om te lopen. We liepen door een middeleeuws kloosterachtig dorpje waar we even wat mooie foto’s maakte. Na lang ploeteren bereikte we rond half 3 het dal ten zuiden van Sant Julia op 915 meter. We hadden in totaal 1500 mtr gedaald in ongeveer 5 uur over een afstand van 15 km. Dat voelde de spieren en de voeten wel! Maar we hadden nog een mooie uitdaging voor de boeg: we mochten nog even 250 mtr klimmen naar onze overnachtingsplek. Heel stoer liepen we de plaatselijke Mc Donalds voorbij om snel de natuur weer in te gaan. Langs een aantal steile trappen en een mooi bovengronds kerkhof bereikte we rond 17:00 onze eind bestemming. Met een route van 23 km waren we knoert kapot en blij dat we er waren. Eeuwe en Kees sloten zich bij ons aan. Op een grindveld werden de tenten opgezet en we dronken een heerlijke biertje die de mannen voor ons meegenomen hadden. We lagen op tijd in onze mandjes.

Dag 4: Col de Jou – Porteli de les Comes 14km, 1000 mtr klimmen, 500 mtr dalen
Stijf en stram kwamen we uit onze tenten. Maar toch liepen we om 8:00 weer monter het kamp uit. Via een mooie bergkam hadden we prachtig uitzicht op het dal waar het leven langzaam op gang kwam. Na 3 km daalde we weer tot in het dal om na de koffie rond 1100 aan de klim van vandaag te beginnen: 1000 mtr stijgen in 9 km. Het was lekker weer, warm maar het bos gaf ons goede beschutting. Tussen de bomen begonnen we te stijgen over een klein paadje. Voetje voor voetje kwamen we rond 1300 op de lunch plek aan. Omdat het warm was verbruikte we veel water en we moesten goed oppassen dat we niet alles opdronken. Eeuwe en Kees hadden halverwege de berg in een klein dorp wat voor ons achtergelaten maar dat zou niet genoeg zijn om de middag te voldoen. Gelukkig vonden we in het laatste dorpje Aixas wat we die dag tegen zouden komen, een aardige boer die onze flessen optopte met zijn tuinslang. We merkte dat de klim trager ging dan we hadden verwacht. Het was enorm steil en over elke stap moesten we nadenken en proberen onze balans te bewaren. Op handen en voeten soms, baande we ons een weg door het dichte bos. Op sommige plekken kwamen stenen los of gleed je onderuit, soms moesten we ons aan bomen omhoog trekken om wat meters te maken. We vochten voor elke meter en rond 17:30 zaten we uitgeput op 2100 mtr. We hadden nog 300 mtr te gaan maar beseften dat we dat deze dag niet gingen halen. Tevens beseften we dat hier afdalen, wat de andere groep de volgende dag zou moeten doen, geen optie leek; we gaven een sitrap aan de organisatie. Daarnaast moesten we ergens op deze steile berg een overnachtingsplek vinden. 2 verkenners liepen zonder rugzak 10 minuten door maar vonden geen vlakke plek, ook de plek waar we zaten was overal te schuin en te steil. Teruggaan was geen optie we zouden nog uren moeten dalen dus we besloten in buddyparen een schuilbivak te maken. Twee aan twee werd met behulp van poncho’s en zeiltjes een onderkomen gemaakt en hier en daar verscheen er toch een opgezet tentje op de schuine bergwand. Er werden wat kampvuurtjes gemaakt en iedereen dook moe van deze enerverende dag zijn slaapzak in .

Dag 5 Portelli de Comes – Refugi Borda de Sorteny 8km 400 mtr klimmen, 1300mtr dalen
Zoals afgesproken stond iedereen om 8:00 weer op de route. We hadden matig geslapen maar het weer was prima dus daarmee hadden we geluk gehad. Na een uur klimmen stonden we ineens voor een muur van steen met daaraan wat kettingen waarmee je om de rotswand heen moest klimmen. We hadden dit de voorgaande dagen al eens vaker gedaan maar niet met een richeltje van 3 cm onder je voeten en een afgrond van 100 mtr onder je. De voorste klimmers hingen al in de kettingen maar hadden de grootste moeite zich veilig en staande te houden. We besloten gezamenlijk dat dit een burg te ver was en besloten de klim, vlak onder te top, af te breken. Hoe graag we ook wilde dit was echt te gevaarlijk met een grote rugzak op je rug, hier vallen zou betekenen dat je onherroepelijk botten zou breken. Rechts uit de flank lag een dal met steenlawines en dat leek behoorlijk steil maar wel redelijk begaanbaar. Op de kaart zagen we dat halverwege een route lag dus we besloten via deze route terug te dalen naar het dal. Na dit besluit werd een koffieplek gezocht en daalde we daarna over de steenlawines kilometers lang naar beneden. Het was een lastige daling, veel losse stenen dus er werd veel gevallen maar we werden er toch steeds handiger in. Eenmaal tussen de bomen vonden we een bron die een mooi bergstroompje werd en konden we ons water weer bijvullen. Er werd gelunched en rond 1500 bereikte we, na uren naar beneden klauteren, het dal en stonden we hemelsbreed 1 km (!) noordelijk waar we de dag ervoor onze klim begonnen waren. We besefte dat we, doordat we de route hadden moeten onderbreken, 2 dagen in afstand verloren hadden, een illusie armer maar een enorme ervaring rijker! Inmiddels hadden we contact gehad met Eeuwe en Kees. Ze stelde voor om ons in het dal op te vangen en ons een stuk verder op de route te zetten om onze tocht te kunnen vervolgen. We gingen akkoord want in het dal hadden we in de steden niets te zoeken en zouden we met het openbaarvervoer uren moeten reizen om terug op de route te komen. Beneden aangekomen stond het vervoer al klaar: 2 politiebusjes, of noem het boevenwagens waren geregeld om ons weg te brengen. Na een uur rijden stonden we weer in de natuur onder aan de berg even onder de hut die we hadden moeten bereiken vandaag. De politie collega’s hadden hun werk prima gedaan en we bedankte hen hartelijk voor deze bijzondere lift. Moe, vies en hongerig kwamen we, na een laatste tippel van een half uur, aan bij de hut die enkelen van ons kenden van 2 jaar gelden alleen er was iets veranderd. Waar we 2 jaar gelden nog door het dak heen keken was deze nu geheel gerenoveerd, was deze “bemensd” en werd er zelfs voor ons gekookt als we dat wilden . We lieten het ons goed smaken, namen gezamenlijk tactisch een douche zodat iedereen warm water had, en sliepen in een warm stapelbed terwijl het buiten goot van de lucht: het leven was heerlijk!

Dag 6: Refugi Borda de Sorteny – Refugi de Coms de Jan 12 km, 800 mtr klimmen, 520 mtr dalen
Na een lekker ontbijt gingen we op tijd op pad, de zon scheen heerlijk en het dal was adembenemend mooi bij de zonsopgang. Iedereen had zijn gear weer bij elkaar gezocht, zijn jas van de kapstok gehaald en zijn schoenen van het schapje gepakt….. Dat dat niet helemaal goed was gegaan bleek na 3 kwartier klimmen, vanuit het dal kwam een hardloper achter ons aan. Nu hadden we wel meer trailrunners gezien dus dat was niet vreemd maar deze had een tasje in zijn hand. Bij ons aangekomen bleek het een Duitse mede hutbewoner te zijn die ook in de hut geslapen had. Een van ons bleek de verkeerde schoenen aangetrokken te hebben. Hij en wij konden er gelukkig allemaal erg om lachen en met veel excuses en handdrukken werd de weg vervolgd. De klim was spectaculair. Ondanks dat een deel van het team dit deel van de route 2 jaar geleden al had gelopen, al was het in de andere richting, genoten we van de uitzichten. Tussen de koeien en de beekjes door, klommen we 700 mtr naar de top van de Collada de Meners de een na hoogste berg van deze week op 2719 mtr. Na 2 loodzware dagen liepen we nu over een mooie glooiende route met veel uitzicht de benen soepel. We namen de tijd voor koffie en lunchpauzes en genoten van de mooie natuur om ons heen. Onderweg topten we onze waterflessen op in een van de vele beekjes, we zaten weer hoog genoeg om dit veilig te doen. Na de lunch traverseerden we over een grote afstand naar de Refugi de Coms de Jan op 2215 mtr waar we rond 16:00 aankwamen. We repareerde de waterleiding die over 500mtr in een beek boven ons lag: tja wat wil je met 2 loodgieters in het team. Er werd hout gesprokkeld om een kampvuur te maken. Met verse dennentakken zette we het dal onder een dikke witte rook, we hadden een hoop schik met ons groot onderhoud. Een aantal teamleden sliepen buiten en een aantal binnen in de kleine hut, het werd een koude nacht met temperaturen rond het vriespunt.

Dag 7: Refugi de Coms de Jan – Soldeu 13 km, 500 mtr klimmen, 650 mtr dalen
Het zou vandaag de laatste wandeldag zijn. De rugzakken waren inmiddels aardig leeggegeten wat toch snel 5 kilo scheelde ten opzichte van het begin van de week. We besloten nog een flinke lus te maken over de laatste bergtop op 2650 mtr. We hadden de smaak te pakken en klommen in de ochtend weer in de prachtige ochtendzon. Bovenop de top: de Serra de Cabana Sorda was het uitzicht weer adembenemend. We beseften dat we een goede keus hadden gemaakt om de laatste dag deze lange route “bovenover” te kiezen. Via het meertje bij de hut: Cabana Sorda bereikte we een prachtige lunchplek in de zon. De lucht was strakblauw waardoor de bergen nog mooier afstaken dan de dagen ervoor. Vanaf hier wisten we dat dit de laatste afdaling zou worden. Via een sprookjesachtig bos daalde we tot het dal: Vall d’Incles wat we bestempelden als het mooiste dal van Andorra. Wat een mooi slot was het om zo naar beneden te komen. Bij de weg aangekomen liepen we de laatste 4 km over de weg omhoog naar Soldeu. Om 14:30 kwamen we bij het skihotel aan en besefte we dat de LDP 2014 volbracht was! Team Lima was nog compleet en we waren beretrots dat we het allemaal volbracht hadden. De Belgische eigenaresse en Eeuwe en Kees gaven ons een hartelijk welkom. Met een biertje op het terras genoten we van de middag. Een uurtje later verscheen ook team Romeo bij het hotel en waren we allemaal weer compleet en veilig aangekomen. We genoten deze dag van de douche een heerlijk bed. De hotel eigenaresse had een heerlijk buffet voor ons gemaakt die avond, we genoten van de hartelijkheid en de gastvrijheid.

Dag 8: Soldeu – Amersfoort
Vandaag was de dag van de terugreis. Na een heerlijke bed en ontbijt stapte we uitgerust de bus in. Vlak voor de grens deden we nog even inkopen waarna we door het zonovergoten Frankrijk terugreden naar Nederland.
We kijken terug op één van de zwaarst LDP’s van de afgelopen jaren maar “wat waren we uit”! Iedereen heeft zijn grenzen verlegt en we hebben weer diep respect gekregen voor de Pyreneeën. Rest ons de organisatie: Kpl eeuwe Geertsma, sld Kees den Otter, kpl Harmen Stremler en kpl Ronald Kuik èn de AVRM hartelijk te bedanken voor het mogelijke maken van deze fantastische LDP!