LONG DISTANCE PATROL 2013

Verslag team LIMA LDP 2013 Rjukan Noorwegen

Vrijdag 4 oktober Schaarsbergen-Rjukan (Noorwegen)

Gelukkig ging de eerste etappe van 1200km per bus en per boot. Vanaf 4:30 werd er gereden vanuit Schaarsbergen naar Assen waar het team compleet in de bus aanwezig was. Om 6:30 vertrok team LIMA samen met team ROMEO richting Noorwegen. Rond 18:00 arriveerde we bij de bootterminal van Collorline in Skagen, in het bovenste puntje van Denemarken. Het stormde en regende en het team deed zich tegoed aan een flinke warme maaltijd in het plaatselijke café. De boot vertrok aan het einde van de avond; de banken sliepen heerlijk! Na een bootreis van 3,5 uur en nog een dikke 2 uur met de bus stonden we rond 6:00 tussen Rjukan en Vemork op de plek van vertrek.

Zaterdag 5 oktober Vemork-Kroketjonnmeer

6:00 de bus uit en de laatste zaken regelen voor vertrek; laatste spullen in de tas, uit de tas, op de tas, over de tas. Afijn de rugzak werd voor de laatste keer gecheckt en gekeken werd wat er wel en niet in de bus achter kon blijven. Bij een verkeerde keuze zag je je spullen 7 dagen later pas weer…. . Uiteraard gebeurde dit tafereel op een donkere parkeerplaats, in de miezerige druilregen, zodat we vanzelf de spirit kregen: “op naar de natuur”. Bij het eerste ochtendlicht vertrokken en binnen 5 minuten liepen we de eerste berg op: weg van de bewoonde wereld. Het navigeren op de kaart was even wennen. We hadden moeite om het juiste pad te vinden maar gestaag zaten we rond 10:00 op de juiste route en dronken een bakkie koffie aan een lieflijk meertje. Het was gelukkig gestopt met regenen. Na de koffie verder omhoog het dal uit, de beklimming was steil en het pad slechts een voet breed. Toen we eenmaal het dal uit waren donderde de schoonheid van Noorwegen over ons heen. Prachtige meren, stroompjes, velden van mos en lage begroeiing met daartussen een veelvoud van lemmingen. Lemmingen zijn uit de kluiten gewassen hamsters die de bergplateau’s bevolken of…. dood op het pad liggen. De route vervolgde over moeilijk begaanbare paden. De paden waren smal, hielden soms zomaar op, waren soms kletsnat en zompig of vol met stenen waarop je je enkels bijna brak. Kortom het was even wennen aan de Noorse ondergrond. Af en toe zakte we tot ons knieën in het moeras. Gelukkig hadden we allemaal gaiters om en bleven de schoenen droog. Rond theetijd liepen we al flink achter op schema en besefte we dat de geplande 21 km van die dag niet meer gehaald kon worden. Rond 16:30 vonden we een redelijke droge plek aan het Kroketjonn meer in het laatste avondzonnetje en besloten we te stoppen voor deze dag. Het kamp werd opgezet en met uitzicht op de Gaustatoppen: ons doel voor dag 5, aten we. De eerste maaltijd zakken geopend en werd er lekker gegeten. Rond 19:15 werd het donker en te koud om buiten te zitten en kroop iedereen zijn slaapzak in.

Zondag 6 oktober Kroketjonn-meer – Briskeroi

Om 6:30 was het reveille: ijs op de tent! Het was ’s nacht flink gaan waaien en de temperatuur was fors onder nul geweest. Spullen inpakken, tent afbreken, ontbijt maken en warm water voor onderweg. Het meertje waar we naast stonden voorzag ons niet van kroketten maar wel van vers water; even koken en hup de thermosfles of waterzak in. Om 8:00 liepen we en glooiden we over de route. Soms hield het pad zomaar weer op en navigeerde we op de meertjes die we zagen, de hoogspanningskabels in de verte, of een hut op de kaart. Hier en daar kwam het kompas erbij en rond 12:00 bereikte we de plek waar we eigenlijk gister hadden moeten eindigen. Na een lunchbreak vervolgden we onze weg en staken een riviertje over over een houten bruggetje; 3 boomstammen over de beek. Met zo’n 24 kg op je rug is dat een uitdaging maar we hielden het droog. We daalde het dal in en moesten weer een wateroversteek maken. Waar dit het beste kon was even zoeken. We

besloten 2 verkenners vooruit te sturen en al snel stond het gehele team op veilige wijze aan de goede kant van het water. We ploeterde door tussen de bomen over kleine paadjes in de gazenpas en hielden een redelijk tempo. Aan het einde van de middag was het weer even zoeken naar een geschikte kamplocatie; de ondergrond was weer kletsnat. Uiteindelijk vonden we een goede plek langs een beek waar we weer de voorraden op konden toppen. Met de satelliet telefoon belden we, zoals elke dag, ons coördinaat door aan de organisatie: kpl’s Harmen Stremler en Eeuwe Geertsma. En wat bleek de mannen stonden slecht 2,5 km verderop aan de verharde weg. Dat klinkt dichtbij maar dat is in zo’n gebied als zomaar een uur lopen. Omdat het kamp al stond spraken we af om de volgende ochtend bij hen koffie te komen doen.

Maandag 7 oktober Briskeroi–Bakkestulen

Weer vroeg uit de veren vandaag zouden we een heel stuk over een verharde sintelweg kunnen lopen dus we konden kilometers maken. Volgens afspraak waren we even voor 9:00 bij onze organisatiekanjers. Heerlijke versnaperingen werden gegeten, en een slok cola of sinas is dan heerlijk na 3 dagen thee, water, sportdrank of koffie. We bespraken onze plannen omdat we al wat waren afgeweken van de opgegeven route. Tevens gaven we tips die de heren konden doorgeven aan team Romeo welke aan het einde van deze week dit terrein moest gaan bedwingen. Na een klein uurtje gingen we weer op pad, het verharde pad wel te verstaan. Waar we de afgelopen dagen soms niet sneller gingen dan 1 km/ uur raasde we nu met bijna 6 km per uur door het landschap. Harde ondergrond was wel weer even wennen voor de voetjes maar het uitzicht leidde lekker af. Het was Indian Summer rondom het Bonsvtanmeer en we keken onze ogen uit. Na 12 km en een stukje provinciale weg doken het bos weer in. Bij een houtopslag besloten we te lunchen rond 13:00. De boer, van iets verderop, keek vermakelijk op toen hij 8 militairen op zijn houtstapel zag zitten. We maakte een praatje met handen en voeten en vervolgende onze weg; een klim van 800 mtr steil omhoog. De ondergrond was nat, zeiknat! Tot op de top ploeterde we tot onze enkels in het zompige mos en sleepte onszelf met de rugzakken omhoog. De stokken kwamen weer goed van pas. Na anderhalf uur bereikte we de top, het pad was al een tijd nergens meer te bekennen en ook op de top was het nat, natter, natst een hele aparte gewaarwording. We namen even de tijd om te navigeren en hoorde in de verte een raar geluid, het bleken wilde zwijnen te zijn. We daalde weer af door de nattigheid en zagen onder bij het volgende meer een mooi hutje boven op de berg. Het leek ons een geschikte overnachtinglocatie maar ja, hoe kom je daar. Het pad wat op de kaart stond was volledig verdwenen. We zwoegden de berg op en boven was de hut niet te vinden. De dichte bebossing ontnam ons elke zicht en we besloten weer 2 verkenners in te zetten. De rugzakken gingen af en 2 man gingen op onderzoek uit. Opeens zagen we ze weer beneden bij het meertje lopen toen een van de teamleden 50 mtr noordwaards liep en zei:”waarom nemen we dit hutje niet”? We stonden er dus al een tijdje vlak naast! Ook de hut werd lachend verkent maar ook hier zouden we zonder rubberboten niet droog kunnen overnachten. De hut was, zoals eigenlijk allen die we tegenkwamen, op slot en had geen veranda waar we droog konden zitten. Dus klotste we weer verder de berg af en eindigden we deze dag in Bakkestulen waar Harmen en Eeuwe ons verblijdde met een klein flesje whisky. Een heerlijk drank als je in de koude wind je kamp opzet en probeer uit de wind een warm prakkie te eten. Voordat Lingo afgelopen was zochten we onze tenten op.

Dinsdag 8 oktober Bakkestulen – Stavsronut

We stonden op op deze winderige ochtend. Het was te merken dat we in de buurt van de Gaustatoppen kwamen want deze berg zorgt ervoor dat de wind aan de oostzijde continu door het dal giert. De spullen werden gepakt en er stond direct een 2km lange klim steil

omhoog gepland om in het Raendal te komen. In het begin baande we ons een weg door bomen en struiken terwijl de route steil omhoog liep. Via een zelf gemaakt zigzag route bleken we na een uur loodrecht onder ons doel te staan: een hut langs de provinciale weg. Goed navigatiewerk van onze mannen dus. Links van ons in de mist waren de contouren van het onderste deel van de Gaustatoppen de hele dag zichtbaar. Het landschap werd grillig en we zaten al weer dik boven de boomgrens. Nog steeds niemand te zien in deze contreien. Tot we rond koffietijd langs een klein hutje kwamen. De deur bleek open en er lag een gastenboek. Het was een hutje waar je kon schuilen en even een bak koffie voor jezelf kon zetten. Het was koud buiten en we deden ons tegoed aan deze beschutting. Na een half uurtje trokken we verder en kwam het Heddervatnmeer in zicht ons doel voor vandaag. Vandaag hadden we een korte etappe gepland om morgen volle bak op en over de Gaustatoppen (“Gausta”) heen te kunnen. We bereikte rond 13:00 al ons bivaklocatie aan de voet van de opgang naar de Gausta. De middag werd besteed aan “zorgen voor jezelf”. Er werd flink gegeten, de bepakking werd georganiseerd, in de plaatselijk beek werd aan HPG gedaan. En dat is best fris als je met bekers ijswater je haren en je lijf wilt wassen. 3 teamleden besloten het eerste deel van de Gausta te verkennen. Ze liepen een uur omhoog en genoten van het prachtige uitzicht op de verschillende meren in de omgeving. Het pad was aardig te doen met klei en stenen; veel stenen totdat het pad uiteindelijk overging in een stenenmassa waar de volgende dag overheen geklommen moest worden. Einde van de middag begon het te regenen en er werd een kampvuur gemaakt. We aten weer goed en doken vroeg onze tenten in.

Woensdag 9 oktober Stavsronut – Selstali

Na een zeer winderige nacht liepen we om 8:00 onze eerste passen de Gausta op. Deze kant van de Gausta stond voor wandelaars aangegeven als een klim van zo’n 2 1⁄2 uur. Langzaam maar gestaag begonnen we te steigen en het pad veranderderde langzaam in een grote rotspartij. Met rugzak en stokken klauterde we ons een weg omhoog. Hete laatste stuk was steil en we kwamen zowaar stukken met sneeuw tegen. De top zelf zat dicht van de mist en om 10:30 stond heel team LIMA op de top. Bovenop de berg was een klein restaurantje met 2 aardige Noorse dames die koffie en verse wafels voor ons maakte. Het was er heerlijk warm en dat deed ons goed na de koude nacht. We besloten het er even van te nemen en om 12:00 werd begonnen aan de afdaling. Want ja, als de klim 5 km is en 2 1⁄2 uur duurt, hoe moeilijk kan dan de afdaling zijn die “maar” 4 km is? Het eerste deel daalde we weer over de rotspartijen om op een gegeven moment bij het steile deel richting het dal te komen. En steil was het! De route liep over een steile rotswand met manshoge rotsblokken waar we overheen moesten klauteren. Meestal lagen de blokken vast maar soms ook niet…. . Traag kwamen we dichter en dichter bij de boomgrens die we al uren in het vizier hadden. Het uitzicht maakte veel goed. Aan deze luwe kant van de berg vergaapte we ons onder het wolkendek door aan het schitterende Noorse landschap. Na 3 uur dalen bereikte we de bovenkant van de boomgrens en besloten een pauze te houden. In de zon zaten we een half uurtje te genieten van de rust, koffie en uitzichten om ons heen. We vervolgde onze weg en bleven het steile pad tussen de bomen door volgen. Rond 16:30 leken we eindelijk het dal te hebben bereikt maar overal waar we liepen was de grond weer nat, zeiknat. Geen geschikte bivaklocatie dus en we besloten door te lopen. Uiteindelijk om 17:45 vonden we een verlaten vakantieboerderij en wat kleine stukjes vlak gras er omheen. Snel werd het kamp gemaakt en in de schemering werd er gegeten. Omdat we nog steeds niet alle uitrustingsstukken hadden gebruikt deed een van teamleden nog een “sneeuwdans” op zijn sneeuwijzers, had hij dat maar niet gedaan….. .

Donderdag 10 oktober Selstali-Rjukan

We werden wakker en de wereld was…. wit! Een dikke laag natte sneeuw bedekte onze tenten. Een van de teamleden had ’s nachts al een crashmove gemaakt naar een overkapping van het huis omdat hij wakker werd van sneeuw: in zijn gezicht! Toen het licht werd zagen de imposante Gausta onder een dek van sneeuw verscholen gaan. We bedachten ons hoeveel mazzel we hadden dat we er al overheen waren. Op de gebruikelijke tijd werd de tocht vervolgt. We zaten nog maar 2 1⁄2 km van Rjukan waar we vandaag doorheen zouden lopen. Alleen even afdalen en we konden waarschijnlijk om 10:00 in Rjukan aan de koffie. Dat viel even tegen want de relatief korte afdaling door het bos was steil, spekglad en daardoor enigszins onveilig geworden. Voetje voor voetje daalde we af over glibberige keien, modderpaden, en veel waterrijk bos. Het was een vermoeiende ochtend en het viel niet mee maar rond 12:00 stonden we onderaan de berg in Rjukan. Geheel onverwacht stonden Harmen en Eeuwe ons op te wachten en we konden onze voorraden even optoppen. Vanwege de steile afdaling besloten we in Rjukan te blijven en een vriendelijke Noorse man bood ons zijn loods aan op het industrieterrein. We besloten onze spullen daar achter te laten en een maaltijd te nuttige in het dorp. 4 teamleden maakte nog een wandeling naar de Gvepseborg onder de skilift door. Vanaf deze top had je een prachtig uitzicht over de besneeuwde Gausta aan de inmiddels andere kant van het dal. ‘S avonds sliepen we voor het eerst deze week warm in de loods.

Vrijdag 11 oktober Rjukan-Vemork-Buskerud
Om 800 waren we ingepakt en werd in het dorp de laatste inkopen gedaan. We liepen richting Vermork waar Harmen ons het laatste stukje ophaalde omdat lopen over de weg te gevaarlijk was. Om 1100 waren we bij de “zwaarwatercentrale” van Vemork. Een historische plek waar Hilter in de WOII het zogenaamde zware water produceerde tbv het maken van een atoombom. We bezochten het museum toen team Romeo ook gearriveerd was. Het was indrukwekkend de geschiedenis van: “de Heroes of Telemark” hier te aanschouwen. Rond 1400 stapte we de bus in voor het vertrek naar Buskerud een rit van 2,5 uur. We kwamen langs het mooie Tinsjameer waar het transport van het zware water uiteindelijk in 1943 is gesaboteerd na 2 eerdere (deels) mislukte pogingen. De rit was prachtig en we rond 1630 waren we op de reservistenkazerne van Buskerud. We konden douchen na een week en deden ons tegoed aan een heerlijke maaltijd. Na het diner werden we ontvangen door de baseco van de kazerne die ons schetste hoe de Noorse reserve “in elkaar zat”. Met 15.000 reservisten op 4 miljoen inwoners best een flink korps met vergelijkbare taken als ons korps in Nederland. In de avond dronken we gezamenlijk een borrel en werden Harmen en Eeuwe bedankt door de groepen en gevorderd tot “Gaustatoppers”. Rond 000 kroop iedereen heerlijk in een warm bed.

Zaterdag 12 oktober en zondag 13 oktober Buskerud-Larvik-Assen-Schaarsbergen

Na een Noors ontbijt vertrokken we om 1100 richting Larvik. Een aantal van ons hadden nog even heerlijk in de sauna gezeten; standaard uitrusting op elke badkamer op de kazerne! De busrit naar Larvik was prachtig. Veel mooie uitzichten onder een strakblauwe hemel. In Larvik hadden we een paar uur om het stadje te bekijken en om 1730 zaten we op de boot richting Denemarken. Vanaf Denemarken gingen bij vele de “luiken dicht”en voor we het wisten stonden we zondagmorgen om 800 of de JWF kazerne op Assen. Er werd afscheid genomen door iedereen en de terugreis werd aanvaard. De 4 laatste teamleden werden afgezet op de Oranjekazerne in Schaarsbergen.

Rest Team LIMA om de organisatie Kpl’s Stremler en Geertsma en SM bd Sevenhuizen te bedanken voor de fantastische organisatie en ondersteuning tijdens deze tocht. Tevens bedanken we de A VRM voor de mogelijkheid om ons zo in Noorwegen te profileren.