Algemene Vereniging van Reserve Militairen (AVRM)

Verslag AVRM Long Distance Patrol 2012, Team Echo

Op vrijdag 21 september was het dan eindelijk zover: Vertrek van de deelnemers aan de AVRM Long Distance Patrol 2012 vanuit Amsterdam naar Frankrijk. Na ‘a little bit of rock climbing’ in 2011 heeft de organisatie bedacht dat dit jaar de Pyreneeën in Frankrijk en Andorra maar eens overwonnen moesten worden. De organisatie had besloten om twee groepen te maken die de route tegengesteld zouden gaan afleggen. We stapten opgewekt in de bus van Eurolines, niet wetende dat de busreis meteen ook de eerste uitdaging was. Via Utrecht, Eindhoven, Brussel, Parijs en Bordeaux !!! gaat het richting Toulouse. Na een nacht van weinig slaap komen we 22 uur later aan in Toulouse. Hier werden we opgevangen door een enthousiaste organisatie.

Dag 1:

Toulouse (189 m) – Foix (370 m) – Cap Blanc (1.203 m)

Meteen op de trein gezet. Team Echo gaat naar Foix, team Tango gaat door naar Les Cabannes. In de trein afscheid van elkaar genomen en elkaar heel veel succes toegewenst. Met de stafkaarten in de hand gaan we vol goede moed van start voor onze eerste etappe. Het is
30 graden in Foix zodat we regelmatig moeten rusten en veel drinken. Ook omdat de route meteen al flink bergop gaat. De combinatie van weinig slaap, hitte en in de bergen lopen blijkt voor twee leden van de groep niet zo’n succes: kramp. Helaas stopt het pad midden in het bos en is het voor ons zoeken naar een alternatief. Na diverse pogingen komen we terecht in een groot varenveld op de flanken van een berg. Het is inmiddels donker geworden. We stoppen, gaan eten en bivak opgeslagen.

Dag 2:

Cap Blanc (1.203 m) – Le Port (1.100 m)

Net voor zonsopgang wakker geworden. Tijdens het ontbijt genieten we van het uitzicht op Foix, een mooie zonsopgang en wolken onder ons. Verder naar Gite des Bladas (1347 mtr). Na anderhalf uur komen we hier aan en worden we opgewacht door de organisatie. Vanwege de ervaringen van de vorige dag en het gevoel van deze dag haakte er één iemand af. De route gaat verder door een schitterend landschap over de eerste flanken van de Pyreneeën. Deze dag heel veel hoogtemeters gemaakt en o.a. de Rocher de Batail (1716 m) en de Sarrat de la Pelade (1701 m) beklommen en afgedaald naar de Col de Port (1.250 m). Ook genoten van heel veel mooie vergezichten en indrukwekkende, boven ons cirkelende lammergieren. De mensen die wij onderweg tegenkwamen keken naar ons en keken daarna nog een keer en naar onze rugzak. Helemaal onder de indruk dat wij 30 kilo meezeulden wensten ze ons “bon courage”. Die term bleven we de hele week horen van mensen die wij tegenkwamen. Na een lange afdaling gingen we op zoek naar onze tweede overnachtingsplek. We vroegen de weg en werden door een vriendelijk Frans echtpaar meegenomen naar hun huis in Le Port. Vlak naast hun huis staat een kerk met een schuilplaats. Heerlijk vers water, een tafel en een overdekte ruimte om te slapen. Ook deze mensen zijn erg onder de indruk van onze expeditie. Zij brachten ons koffie en overheerlijke crêpes. Naar huis gebeld, eten, wassen, tekencontrole (ik heb er één), blarencheck (één onder mijn grote teen) en daarna heerlijk slapen.

Dag 3:

Le Port (1.100 m) – Port de Lers ( 1.440 m)

’s Nachts heftig onweer waarbij de regen loodrecht uit de hemel viel. Wij konden gelukkig blijven liggen onder het afdak. Na een goed ontbijt aan onze derde etappe begonnen. Helaas is het een druilerige dag waarbij regen, motregen en mist elkaar afwisselden. Omdat de ondergrond nat en glibberig is en het meteen steil omhoog richting 1.500 meter gaat wordt de conditie weer flink op de proef gesteld. Na veel geglibber en lopen van steen naar steen over sompige berghellingen en langs scherpe rotsen, blaast de wind plotseling de mist weg en zien we de ‘gite’ (kleine schuilhut) waar we eigenlijk hadden moeten overnachten. De ‘gite’ is heel klein en alleen maar geschikt om in te zitten en te eten. Na het middaguur wordt het gelukkig droog zodat het lopen iets beter gaat. Helaas blijven de rotsen en paden nat en glibberig waardoor de snelheid van de groep niet zo hoog ligt. Onderweg steeds water blijven optoppen. Vanaf de hut tot aan de Col de Rose (1.615 m) blijven we op ongeveer 1.500 tot 1.600 meter hoogte lopen. Gelukkig wordt het weer in de loop van de middag steeds beter zodat alles weer kan opdrogen. Na aankomst bij Port de Lers (1.517 m) zoeken we een picknickplaats op met tafels, een beekje en een vuurplaats. Eerst alles te drogen hangen bij het vuur b.v. sokken en inlegzooltjes, daarna de doorweekte voeten verzorgen. Na de maaltijd sterke verhalen uitgewisseld. Omdat we iets achter liggen op schema kijken we wat we hier morgen aan kunnen doen. Morgen gaan we ook de andere groep ontmoeten, we zijn benieuwd naar hun ervaringen.

Dag 4:

Port de Lers (1.440 m) – Étang de Soulcem (1.654 m)

Na een prima nacht zijn we de dag rustig begonnen. Een langzame afdaling over de verharde weg naar Auzat. Deze weg is opgenomen in de Tour de France. Er staan namen van veel wielrenners op de weg gekalkt. Heerlijk wandelweer is het vandaag. Omdat we nog steeds achter zijn op het schema en er een lang stuk over een openbare weg gelopen moest worden, regelden we ivm de veiligheid (openbare weg) in Auzat een busje dat ons 8 km verderop af heeft gezet. De vriendelijke chauffeur van de plaatselijke schoolbus is onder de indruk van onze expeditie en wenst ons opnieuw ‘bon courage’. Dat hebben we inderdaad nodig omdat er daarna een loodzware beklimming volgt. We begonnen op 1.180 meter om eerst te klimmen naar 1.617 meter. Op de kaart slechts 2 kilometer maar in werkelijkheid anderhalf uur klimmen in de hitte. Op 1.617 meter hoogte ligt de stuwdam van het Étang de Soulcem. Het waterpeil in het stuwmeer is erg laag. Lokale Fransen vertelden dat het peil nog nooit zo laag is geweest. De dam wordt extra bewaakt omdat er nu geen tegendruk is, terwijl hier bij de bouw wel van uitgegaan is. Ook waarschuwden de Fransen ons voor slecht weer, morgen wordt er regen en sneeuw verwacht. We lopen om het stuwmeer heen en komen op een kampeerplek (1.654 m) waar we enthousiast werden ontvangen door het eerder uitgevallen teamlid en de organisatie die ons veraste met lekkernijen. We zoeken beschutte plekken op om onze tent op te zetten. De bivi-bags komen tussen de rotsen te liggen. Terwijl wij lekker op tijd zijn, laat team Tango op zich wachten. Gelukkig komen zij in slagorde en al zingend tegen acht uur binnen. Goed om elkaar weer te zien. We begroeten elkaar hartelijk en wisselen de ervaringen uit. Iedereen heeft heftige dagen achter de rug. Vanwege de ervaringen van team Tango en de weerswaarschuwingen besluiten we de etappe van de volgende dag aan te passen.

Dag 5:

Étang de Soulcem (1.654 m) – El Serat (1.581 m)

Het heeft de hele nacht gestormd. Een van de tenten is omgewaaid en her en der nog wat ongemakken. Vandaag volgen we de GRT die ons via Port de Rat (2.539 m) naar Andorra brengt. Het regent de hele dag. Iedereen wordt door en doornat. Bij de eerste ‘gite’ trekken we allemaal droge kleding aan en proberen we warm te worden door onze branders vol te laten branden. Dit lukt maar ten dele. Nadat we Andorra zijn binnengelopen komen we in een grijze, natte, mistige en troosteloze omgeving terecht. We lopen door skigebieden waar de eerste skiliften opgetuigd zijn. Er is geen mens te bekennen. Bij een skiresort vertelt een vrouw dat het nog 8 kilometer is naar El Serrat, de dichtstbijzijnde plaats. Even later horen we dat er in de buurt een ‘gite’ moet zijn. De ‘gite’ blijkt op ongeveer een kilometer te liggen. We stoken hier een vuur en eten wat om weer op krachten te komen. Droog en warm worden lukt niet. Vanwege de omstandigheden besluiten we maar door te lopen naar El Serrat om daar een droog en warm onderkomen te zoeken.

Dag 6:

El Serat (1.581 m) – Refugi de Cabana Sorda (2.295 m)

Goed geslapen en een heerlijk ontbijt. Iedereen voelt zich een ander mens. Het is een prachtige zonnige dag. Het heeft gevroren. Boven in de bergen zien we sneeuw liggen. Vandaag gaat het ook meteen weer bergop. Binnen anderhalf uur zitten we op 1.969 meter bij een ‘refuge’ (grote schuilhut) waar team Tango geslapen heeft. We gaan steeds hoger en beginnen door de sneeuw te lopen. Op de top van de Col de La Mina (2.724 m) genieten we van het heerlijke weer en een indrukwekkend uitzicht over het dak van Andorra. We dalen af door een schitterende omgeving. De natuur is de hele week al erg indrukwekkend: woest en ruig, heel anders dan bijvoorbeeld de Alpen. We dalen tot 2.137 meter om daarna als toetje te beginnen aan een klim naar opnieuw ruim 2.700 meter. Het pad is nieuw vanwege een aardverschuiving. We hebben bijna geen stenen of rotsen om ons op af te zetten. Na de heftige klim is het opnieuw genieten van het indrukwekkende uitzicht over een ander stuk van Andorra. Onderweg nog bergmarmotten gezien. Na een steile afdaling komen we in de Refugi de Cabana Sorda, een grote berghut bij een stuwmeertje. Hier eten we en toppen we ons water weer op. In de ruime refugi is helaas geen water. We gebruiken de zuiveringssetjes om water uit het meer te halen voor eten en drinken. De kachel werd flink opgestookt met hout dat we hebben kunnen vinden. Moe maar voldaan gaan we slapen.

Dag 7:

Refugi de Cabana Sorda (2.295 m) – Refugi de Clarans (1.377 m)

Een beer op bezoek !! Als we de volgende morgen de deur van de refugi open doen zien we allemaal krassen op de deur. We hebben waarschijnlijk bezoek gehad van een beer die het vuur en het voedsel geroken heeft. We hebben vannacht wel iets horen krassen maar daar verder geen aandacht aan besteed. We gaan weer op pad en blijven tussen de 1.900 en 2.200 meter hoogte lopen. Het is vandaag bewolkt en af en toe mistig. We besluiten een route naar het dal te nemen. Na een heftige afdaling komt iedereen heelhuids beneden en vervolgen we onze weg. Bij een parkeerplaats wijst een herder ons een bron in de bergen. We tanken weer vers en goed drinkwater en vervolgen ons pad na een goede maaltijd. Opnieuw een stuwmeer met heel weinig water. Niet lang daarna begint het te regenen. Nadat we eerst een doods stuk langs de openbare weg gelopen hebben besluiten we een alternatieve route door het bos te volgen. Gelukkig regent het niet meer. We volgen een beek en komen uit bij onze laatste overnachtingplaats. Bij een groot kampvuur met hapjes en drankjes sluiten we de dag af. Omdat de refugi klein is, slapen we in onze tent. Nog één dag te gaan.

Dag 8:

Refugi de Clarans (1.377 m) – Les Cabannes (580 m) – Toulouse (189 m)

De organisatie heeft aangegeven dat wij op tijd in Toulouse moesten zijn voor een verrassing. Daarom vertrekken we om half 8 voor de laatste etappe. 11 kilometer langzaam bergafwaarts naar het station in Les Cabannes. De stemming is opperbest en het weer is prima. We zijn ruim op tijd in Les Cabannes en scoren een ontbijt in de plaatselijk supermarkt. In de trein naar Toulouse voegt Team Tango zich in Foix bij ons. Meteen stoere verhalen over en weer over alle ontberingen die we hebben meegemaakt. In Toulouse worden we door de organisatie naar een hotel gebracht, hier kunnen we ons wassen en omkleden. De verrassing is dat wij door de Franse Reservisten uitgenodigd zijn voor een open dag van het parachutistenregiment 1e RTP en voor een receptie op het gemeentehuis van Toulouse. Op het gemeentehuis worden we ontvangen door de viceburgemeester van Toulouse en de honorair consul van Nederland. Heel bijzonder en leuk om mee te maken.

Dag9&10:

Toulouse (189 m) – Groningen (3,5 m)

Prima geslapen, ’s ochtends wat gehangen in Toulouse en ’s middags met de bus naar Nederland. Opnieuw via Bordeaux, Parijs, etc. van slapen komt weer weinig. Wijngaarden en velden met uitgebloeide zonnebloemen ‘bewonderd”. ’s Nachts om 2 uur wordt de bus op de snelweg door de douane aangehouden en komt er een drugshond door de bus heen. Gelukkig wordt er niets gevonden maar duurt het al met al toch een uur voordat we weer onderweg zijn. Helemaal verreisd komen we ’s middags om 3 uur bij onze eindbestemming aan.

Samenvattend vonden we de LDP 2012 (opnieuw) een schitterende ervaring waarbij de organisatie heel veel werk verzet heeft om het de deelnemers naar de zin te maken en hun een heftige uitdaging aan te bieden. Dank daarvoor. Achteraf is het natuurlijk ontzettend stoer en dapper dat de tocht uitgelopen is. Met alle piepjes en kraakjes onderweg leek het ook wel eens anders te gaan.
Sjappoo voor de mannen en vrouwen die de tocht hebben uitgelopen. Dit is een prestatie die we kunnen bijschrijven.

page3image17992 page3image18472

Namens team Echo, Sld1 Dick Post

Contactpersoon AVRM

Sm (R) R.J.Zevenhuizen | Alg. bestuurslid/activiteiten
E: activiteiten@avrm-noord-oost.nl | T: +316 130 58 526 Lepelaar 17 | 7943 SJ Meppel | Nederland

Contactpersoon AVRM LDP (Long Distance Patrol) Kpl1 (R) E.A.Geertsma
E: e.a.geertsma@gmail.com | T: +316 150 35 860

Waterlelie 27 | 9207 AN Drachten | Nederland

page3image22912